Queenstown in winter

Gegroet beste homies daar in het Vaderland!

Na verschillende gestrande pogingen is het nu zover! Een nieuw blogbericht! Dat is dus een goede reden om vier zinnen na elkaar een uitroepteken te gebruiken!
U wilt zelfs niet weten hoeveel keer ik al geprobeerd heb iets deftigs ineen te flansen. Het loopt altijd af met mij slapend en het bericht niet gepubliceerd. Daarom dit maal minder gedoe!
JAAAA!

Ondertussen is de situatie niet echt meer dezelfde zoals die was de 25ste april toen ik mijn laatste bericht achterliet. Het semester is ondertussen voorbij en ik ben voor een dikke twee weken op reis doorheen Midden Aarde met Joke en ons Moeke. Vetten tijd!
In de tussentijd heb ik natuurlijk niet op mijn bevallige achterwerk gezeten en niks uitgestoken. Wel integendeel. Het was afgrijselijk druk. En in al die drukte, beste lezers, hebt u een aantal kleinigheden gemist.

Mijn niet echt realistische plan is om de komende weken -tijdens het reizen- een aantal verdwaalde gebeurtenissen weer op te halen. U zal dus niet alleen getrakteerd worden op een (beknopt) reisverslag, maar ook op een aantal van na 25 april. Ik besef het, het is een zéér zot plan! Dat er misschien niks van komt, weten we allemaal, maar laat ons toch optimistisch en vol levensvreugde aan dit spektakel beginnen.


Waar waren we. Ok. Ik zit dus binnen aan de tafel van een ruime, op mijn twee wulpse familieleden na lege keuken + living van een lodge ergens in het Zuiden van de Andere Kant Van De Wereld. Buiten vriest het. Binnen scheelt het niet veel.
De houtkachel in de hoek houdt ons nauwelijks warm en we zitten dan ook allemaal ingeduffeld met meer lagen kleding aan dan Duitsland goals scoorde tegen Argentinië.
The middle of nowhere is waar we rondhangen. Het is Kinloch, niet ver van de Routeburn. Wat voor de rest van het gezelschap nog nieuw en verrassend is, is voor mij een reisje terug in de tijd.

Hier pikken we dus even op waar de laatste berichten ophielden. Wees niet bang!

In de paasvakantie nog werd ik hier na mijn avontuur met Lisette en Chloë op de Routeburn track gedropt door een Australisch koppel. Eerder een Indisch koppel eigenlijk, maar bon. De vrouw was van het Indische gedeelte van de Himalaya, maar vond dit landschap toch nog net ietsje indrukwekkender dan wat ze gewoon was thuis.
Ik zal u weten te zeggen of ze gelijk heeft als ik er ooit kom.

Na Routeburn zou ik beginnen aan een nieuwe 3-daagse tocht. De Greenstone Valley. Het werd zoals altijd een zalig avontuur waarbij ik onder andere een aantal uren snachts wandelde, buiten onder de sterren sliep in mijn slaapzakske, hangbruggen trotseerde over kolkende rivieren en in mijn blote bast vocht met beren, anaconda's, berggorilla's en een zwerm agressieve wespen.

De herinneringen van de laatste wandeldag druppelen juist weer binnen toen het begon te stormen en ik de laatste kilometers tot aan de kniën in het water liep. Zalig. Ik had mijzelf zo uitgesloofd dat ik een six pack begon te ontwikkelen. Maar wees gerust beste konijntjes, dat zou ik NOOIT laten gebeuren.
Terug in de bewoonde wereld ging het via een busrit van 12u weer naar Christchurch alwaar ik in een nieuw boek begon te lezen, sinds lang een deftige koffie dronk en voor het eerst een KFC binnenstapte. Dat was meteen ook de laatste keer.

Ok, weer naar het heden.
Dat was zo erg toch niet he?

Een aantal maanden later zit ik hier dus weer waar het Australische koppel mij afzette. Dit keer ligt er sneeuw op de bergtoppen zoals er van tegenwoordig sneeuw begint te liggen op mijn herinneringen. Jezus, Maria en Jozef ik heb een verschrikkelijk slecht geheugen.

Wat er dus staat te gebeuren is het volgende.
De komende 2 weken zal ik rondcrossen door NZ met de vrouwelijke helft van the family. Na 2dagen Auckland zijn we zo dus vandaag ineens naar het zuiden gevlogen en van hier rijden we weer helemaal terug naar mijn 2e thuis. Onderweg zullen we vele gevaren trotseren. Het zal vermoedelijk epische proporties aannemen en verfilmd worden als we reeds lang onder de grond liggen.

Tot daar dus de eerste episode van de poging tot een nieuw begin 2 weken voor het einde.
Het is nog niet wat het moet zijn, maar er wordt aan gewerkt.

Nu ga ik mijn warmwaterkruik opvullen en genieten van het ontdooien van mijn tenen.

U hoort nog van mij. Hopelijk via de blog, anders in persoon binnen een aantal weken.

Slaapzacht beste salontafels!