Gisteren en mei

Allowa beste flitspoppers!

Één dag later en er is wederom een bericht. ‘Overdreven’, denkt u allicht.

Wees gerust. Ik zal het kort houden.

Vandaag was weer een feest.

Wakker worden onder een fleeceken én met een donsken tot onder mijn kin na 9uur slaap, is altijd een aangenaam begin van de dag. Het soort begin dat nog 5 minuten moet wachten omdat het te warm en gezellig is om de nacht al achter u te laten.

Buiten was de grond bevroren en hingen de wolken laag boven het meer. Van de bergen die met hun teentjes in het water stonden was dus maar weinig te zien.

Het ontbijt bleek zo’n gezellige bedoening dat het een beetje uitliep. De jongedame die de lodge alleen openhield (we waren ook de enige ontbijtenden) rook ook mooi haar kans om ons nog ontwakende brein open te stellen aan muziek van de Lord Of The Rings soundtrack. De eerste reactie was ‘weg sfeer’, maar eigenlijk was het best gezellig.

Ze was ook echt zo vriendelijk dat het leek alsof ze aan het compenseren was voor een venijnige poets die ze ons gebakken had. Snot door mijn koffie gelepeld ofzo. Aangezien ik nog altijd geloof in de goedheid der mens, ga ik ervan uit dat ze gewoon blij was te leven op deze plaats waar Moeder Natuur duidelijk met de spierballen heeft gerold.

Na ontbijt tijd voor een wandeling naar Lake Sylvan. Mooi, mooi, MOOI. Indien u nog niet jaloers was, beste lezer, wordt het tijd om dat nu te worden. Het wolkendek schoof open en maakte plaats voor een uitzicht over de besneeuwde bergtoppen van Mt. Aspiring National Park die reflecteerden in het water van het meer. En overal die koude stilte.

Een aantal uur later belandden we weer in Qtown. De stad der Nozems. Nergens ter wereld zoveel doelloze twintigers gezien als hier. Ze zijn overal. Rondlopend als iemand die nergens echt naartoe gaat. Momenteel zit ik dan ook met de laptop op de schoot op het bed in het hotel en naast mij leest mijn zusje een boek. Ons mamsie is al aan haar moment van nachtrust begonnen, dus probeer ik niet teveel op mijn toetsenbord te rammen.

Morgen gaan we richting Te Anau en Milford Sound.

Alles gaat goed.

Het verleden. De maand mei.

Mijn waanzinnig slecht geheugen gecombineerd met veel schoolwerk zorgen ervoor dat we hier kort over kunnen zijn.

Er werd gewerkt.

Niet meer dan enkele kleinigheden schieten mij hier te binnen die mijn dagelijkse routine van werken-eten-feestje-slapen-werken doorbraken. Zo ben ik met de dames (Ellen uit Zweden, Vera uit Duitsland, Kim uit Nederland en Virginie uit Canada) gaan ontbijten op Mount Eden terwijl de zon opkwam. Mt Eden is dus trouwens één van de Aucklandse vulkanen die boven de stad uitsteekt en vanwaar je de hele omgeving kan zien.

Naast dat soort van kleine uitstapjes werd mijn flat het middelpunt van een soort sociale buzz. Iedereen begon elkaar beter te leren kennen en daardoor begon het samenleven ook steeds leuker en leuker te worden.

Een avond waarop iemand binnenliep, vroeg of ik mee bosbessencake wou maken, waarna 10 minuten later een stuk of vijf mensen gezellig thee zaten te drinken en te keuvelen in onze flat, gevolgd door het eten van cake, gevolgd door het kijken van een film of twee, het nóg eens maken van eten voor de nachtelijke honger en het in slaap vallen in de zetel, waren meer regel dan uitzondering. Naast die zalige momenten van eindeloze interculturele nieuwsgierigheden en ontdekkingsreizen door het leven van de verschillende rondhangende mensen, waren er lange dagen waarin essays werden geschreven, debatten werden voorbereid, groepswerken werden ineengeknutseld en thesisverslagen uitgewerkt. Oh ja, en dan waren het examens.

Tot daar een beetje van wat ik mij herinner van mei en van vandaag.

Greetings liefste jumbo mosselen!

Queenstown in winter

Gegroet beste homies daar in het Vaderland!

Na verschillende gestrande pogingen is het nu zover! Een nieuw blogbericht! Dat is dus een goede reden om vier zinnen na elkaar een uitroepteken te gebruiken!
U wilt zelfs niet weten hoeveel keer ik al geprobeerd heb iets deftigs ineen te flansen. Het loopt altijd af met mij slapend en het bericht niet gepubliceerd. Daarom dit maal minder gedoe!
JAAAA!

Ondertussen is de situatie niet echt meer dezelfde zoals die was de 25ste april toen ik mijn laatste bericht achterliet. Het semester is ondertussen voorbij en ik ben voor een dikke twee weken op reis doorheen Midden Aarde met Joke en ons Moeke. Vetten tijd!
In de tussentijd heb ik natuurlijk niet op mijn bevallige achterwerk gezeten en niks uitgestoken. Wel integendeel. Het was afgrijselijk druk. En in al die drukte, beste lezers, hebt u een aantal kleinigheden gemist.

Mijn niet echt realistische plan is om de komende weken -tijdens het reizen- een aantal verdwaalde gebeurtenissen weer op te halen. U zal dus niet alleen getrakteerd worden op een (beknopt) reisverslag, maar ook op een aantal van na 25 april. Ik besef het, het is een zéér zot plan! Dat er misschien niks van komt, weten we allemaal, maar laat ons toch optimistisch en vol levensvreugde aan dit spektakel beginnen.


Waar waren we. Ok. Ik zit dus binnen aan de tafel van een ruime, op mijn twee wulpse familieleden na lege keuken + living van een lodge ergens in het Zuiden van de Andere Kant Van De Wereld. Buiten vriest het. Binnen scheelt het niet veel.
De houtkachel in de hoek houdt ons nauwelijks warm en we zitten dan ook allemaal ingeduffeld met meer lagen kleding aan dan Duitsland goals scoorde tegen Argentinië.
The middle of nowhere is waar we rondhangen. Het is Kinloch, niet ver van de Routeburn. Wat voor de rest van het gezelschap nog nieuw en verrassend is, is voor mij een reisje terug in de tijd.

Hier pikken we dus even op waar de laatste berichten ophielden. Wees niet bang!

In de paasvakantie nog werd ik hier na mijn avontuur met Lisette en Chloë op de Routeburn track gedropt door een Australisch koppel. Eerder een Indisch koppel eigenlijk, maar bon. De vrouw was van het Indische gedeelte van de Himalaya, maar vond dit landschap toch nog net ietsje indrukwekkender dan wat ze gewoon was thuis.
Ik zal u weten te zeggen of ze gelijk heeft als ik er ooit kom.

Na Routeburn zou ik beginnen aan een nieuwe 3-daagse tocht. De Greenstone Valley. Het werd zoals altijd een zalig avontuur waarbij ik onder andere een aantal uren snachts wandelde, buiten onder de sterren sliep in mijn slaapzakske, hangbruggen trotseerde over kolkende rivieren en in mijn blote bast vocht met beren, anaconda's, berggorilla's en een zwerm agressieve wespen.

De herinneringen van de laatste wandeldag druppelen juist weer binnen toen het begon te stormen en ik de laatste kilometers tot aan de kniën in het water liep. Zalig. Ik had mijzelf zo uitgesloofd dat ik een six pack begon te ontwikkelen. Maar wees gerust beste konijntjes, dat zou ik NOOIT laten gebeuren.
Terug in de bewoonde wereld ging het via een busrit van 12u weer naar Christchurch alwaar ik in een nieuw boek begon te lezen, sinds lang een deftige koffie dronk en voor het eerst een KFC binnenstapte. Dat was meteen ook de laatste keer.

Ok, weer naar het heden.
Dat was zo erg toch niet he?

Een aantal maanden later zit ik hier dus weer waar het Australische koppel mij afzette. Dit keer ligt er sneeuw op de bergtoppen zoals er van tegenwoordig sneeuw begint te liggen op mijn herinneringen. Jezus, Maria en Jozef ik heb een verschrikkelijk slecht geheugen.

Wat er dus staat te gebeuren is het volgende.
De komende 2 weken zal ik rondcrossen door NZ met de vrouwelijke helft van the family. Na 2dagen Auckland zijn we zo dus vandaag ineens naar het zuiden gevlogen en van hier rijden we weer helemaal terug naar mijn 2e thuis. Onderweg zullen we vele gevaren trotseren. Het zal vermoedelijk epische proporties aannemen en verfilmd worden als we reeds lang onder de grond liggen.

Tot daar dus de eerste episode van de poging tot een nieuw begin 2 weken voor het einde.
Het is nog niet wat het moet zijn, maar er wordt aan gewerkt.

Nu ga ik mijn warmwaterkruik opvullen en genieten van het ontdooien van mijn tenen.

U hoort nog van mij. Hopelijk via de blog, anders in persoon binnen een aantal weken.

Slaapzacht beste salontafels!