woensdag 17 maart 2010
vrijdag 12 maart 2010
Chaos.
Kia Ora beste kabouters!
Inderdaad, deze keer wordt u verwelkomd in maori. Dat hebben we dan ook weer gehad.
Ondertussen weten jullie natuurlijk al dat dat maori-gedoe nu ook weer niet zo overdreven aanwezig is in het alledaagse straatbeeld. Het beperkt zich tot souvenirs en straatnamen en in mijn blog tot de verwelkoming.
Het is ondertussen weeral een week geleden ofzo dat ge nog een teken van leven hebt ontvangen en het ziet ernaar uit dat het de komende weken ook zoiets zal zijn.
Was me dat weer even een week!
Ik denk dat het woord 'overdreven' is.
Zoals altijd weer 7 dagen vol spanning en avontuur!
We zullen even kort door het verleden surfen, zodat we verder kunnen met de toekomst.
Een weekend geleden zou ik met 20 Nr14-bewoners naar de Coromandel gaan. Mensen met een kanjer van een geheugen zullen waarschijnlijk direct zeggen 'aja dat is waar al die walvissen aangespoeld zijn'. Mijn buurman Matt kwam echter vrijdagochtend af met het idee om ook mee te gaan. Er was nog één plaats over in de auto en helaas, na een schrijnend verlies bij blad-steen-schaar kon ik thuisblijven. Niet dat ik dat erg vond, want ik had een onwaarschijnlijke stapel dingen te doen.
Zaterdag om de contrabas geweest die ik gehuurd heb. Op de busrit terug werd ik aangesproken door de buschauffeur. Hij bleek basgitaar te spelen en geboren te zijn in het noorden van Frankrijk. Een gezellig babbeltje volgde waardoor hij mijn halte voorbijreed en ik een kwartier langer met dat ding op mijn rug door central auckland kon hossen. Dat ging zoals overal ter wereld gepaard met 'wow, you play a big guitar'-opmerkingen.
De rest van mijn zaterdag werd gevuld met een feestje dat duurde tot het bijna weer licht was.
Elke dag neem ik mijzelf voor om eens op tijd in mijn bed te kruipen, maar dat is gewoon onmogelijk.
Zo ben ik tijdens het schrijven van dit blogbericht net een uur tegengehouden om in onze woonkamer een match volleybal te spelen met een strandbal en een bezem als net.
Iets plannen is hier niet te doen. Alleen al de trap oplopen naar de vierde verdieping duurt een uur omdat er in elke flat tussen de eerste en de 22ste (de mijne) wel iemand zit die iets te vertellen heeft of die eten en of drank te delen heeft.
Er heerst hier een soort van spontane impulsiviteit waar ik perfect in pas.
Zelfs als ik eindelijk achter mijn bureau ben geraakt wordt er op mijn deur geklopt om een curry te komen proeven, playstation te komen spelen, mee te gaan naar een quiz, een band te gaan zien, mee te gaan naar een meeting van het één of ander, films te kijken, mee te komen basketten enzovoorts. Het stopt gewoon niet.
Zaterdagnacht was het dan ook niet echt heel verwonderlijk dat er een zetel uit een willekeurige flat op het balkon belandde en dat we er om 4u 's ochtends nog in zaten.
Zondag werd het nog een avontuur toen ik met assistentie van Ellen (de zweedse rechtenstudente) verse frieten heb gemaakt. Het is hier dan de gewoonte dat er plots zeven man in uw flat uw eten zit op te schoeffelen. De arme kinderen waren verbaasd dat er aardappelen gebruikt werden, dat die niet gekookt werden en niet in de oven belandden.
De week was snel voorbij met veel verplichte lectuur en geen avond waar ik om 11u in mijn bed kon geraken.
Het is nu weer vrijdagavond en na de feestelijkheden van gisteren (begonnen in de irish pub en geeindigd in één van de alternatievere clubs van Auckland waar een dubstepfeestje aan de gang was) heb ik besloten om vroeg onder de wol te kruipen.
Morgen vertrek ik naar de Kaimai Ranges (regenwoud) voor een tweedaagse wandeltocht met 5 man van de tramping club.
Dinsdag ga ik bungy jumpen, ik kijk er al naar uit!
toedels honnies!
Inderdaad, deze keer wordt u verwelkomd in maori. Dat hebben we dan ook weer gehad.
Ondertussen weten jullie natuurlijk al dat dat maori-gedoe nu ook weer niet zo overdreven aanwezig is in het alledaagse straatbeeld. Het beperkt zich tot souvenirs en straatnamen en in mijn blog tot de verwelkoming.
Het is ondertussen weeral een week geleden ofzo dat ge nog een teken van leven hebt ontvangen en het ziet ernaar uit dat het de komende weken ook zoiets zal zijn.
Was me dat weer even een week!
Ik denk dat het woord 'overdreven' is.
Zoals altijd weer 7 dagen vol spanning en avontuur!
We zullen even kort door het verleden surfen, zodat we verder kunnen met de toekomst.
Een weekend geleden zou ik met 20 Nr14-bewoners naar de Coromandel gaan. Mensen met een kanjer van een geheugen zullen waarschijnlijk direct zeggen 'aja dat is waar al die walvissen aangespoeld zijn'. Mijn buurman Matt kwam echter vrijdagochtend af met het idee om ook mee te gaan. Er was nog één plaats over in de auto en helaas, na een schrijnend verlies bij blad-steen-schaar kon ik thuisblijven. Niet dat ik dat erg vond, want ik had een onwaarschijnlijke stapel dingen te doen.
Zaterdag om de contrabas geweest die ik gehuurd heb. Op de busrit terug werd ik aangesproken door de buschauffeur. Hij bleek basgitaar te spelen en geboren te zijn in het noorden van Frankrijk. Een gezellig babbeltje volgde waardoor hij mijn halte voorbijreed en ik een kwartier langer met dat ding op mijn rug door central auckland kon hossen. Dat ging zoals overal ter wereld gepaard met 'wow, you play a big guitar'-opmerkingen.
De rest van mijn zaterdag werd gevuld met een feestje dat duurde tot het bijna weer licht was.
Elke dag neem ik mijzelf voor om eens op tijd in mijn bed te kruipen, maar dat is gewoon onmogelijk.
Zo ben ik tijdens het schrijven van dit blogbericht net een uur tegengehouden om in onze woonkamer een match volleybal te spelen met een strandbal en een bezem als net.
Iets plannen is hier niet te doen. Alleen al de trap oplopen naar de vierde verdieping duurt een uur omdat er in elke flat tussen de eerste en de 22ste (de mijne) wel iemand zit die iets te vertellen heeft of die eten en of drank te delen heeft.
Er heerst hier een soort van spontane impulsiviteit waar ik perfect in pas.
Zelfs als ik eindelijk achter mijn bureau ben geraakt wordt er op mijn deur geklopt om een curry te komen proeven, playstation te komen spelen, mee te gaan naar een quiz, een band te gaan zien, mee te gaan naar een meeting van het één of ander, films te kijken, mee te komen basketten enzovoorts. Het stopt gewoon niet.
Zaterdagnacht was het dan ook niet echt heel verwonderlijk dat er een zetel uit een willekeurige flat op het balkon belandde en dat we er om 4u 's ochtends nog in zaten.
Zondag werd het nog een avontuur toen ik met assistentie van Ellen (de zweedse rechtenstudente) verse frieten heb gemaakt. Het is hier dan de gewoonte dat er plots zeven man in uw flat uw eten zit op te schoeffelen. De arme kinderen waren verbaasd dat er aardappelen gebruikt werden, dat die niet gekookt werden en niet in de oven belandden.
De week was snel voorbij met veel verplichte lectuur en geen avond waar ik om 11u in mijn bed kon geraken.
Het is nu weer vrijdagavond en na de feestelijkheden van gisteren (begonnen in de irish pub en geeindigd in één van de alternatievere clubs van Auckland waar een dubstepfeestje aan de gang was) heb ik besloten om vroeg onder de wol te kruipen.
Morgen vertrek ik naar de Kaimai Ranges (regenwoud) voor een tweedaagse wandeltocht met 5 man van de tramping club.
Dinsdag ga ik bungy jumpen, ik kijk er al naar uit!
toedels honnies!
dinsdag 2 maart 2010
Introductions to common law
Beste lezer(s),
Het is alweer eventjes geleden sinds mijn laatste blogbericht en vanaf nu zal het allicht wat langer duren eer er een nieuw verschijnt. Eenvoudige reden is natuurlijk dat mijn leven vanaf nu grotendeels bestaat uit naar de les gaan en werken voor de unief. Niet zo interessant denk ik dan, tenzij je wat te weten wilt komen over huwelijksvermogensrecht, kolonialisme of roerende goederen ofzo.
Als je een passie hebt voor één van deze onderwerpen mag je mij altijd mailen.
Het vorige verhaal eindigde in het vliegtuig.
Ondertussen ben ik uit het vliegtuig geraakt. God zij dank, want het was feestjesweek in Auckland vorige week.
Orientation week. Zo noemen ze dat hier.
Nieuwe studenten worden rondgeleid op de campus en achtervolgd door feestjes, gratis eten en goodie bags.
Een groot deel van mijn feestjes werd echter gedwarsboomd door verplichte inleiding in het Nieuw Zeelands rechtssysteem. Olé!
Dat kon natuurlijk niet verhinderen dat de nummer 14 flats omgetoverd werden tot een goor slagveld vol lege bierfleskes, ontluikende alcoholverslaafden, brullende amerikanen (ze voelen zich al thuis) en meer van dat moois.
Het zou asociaal geweest zijn om één van die avonden voor 4u in mijn bed te belanden en het was niet de moment om asociaal te zijn.
Zondag had Amber pannenkoeken gemaakt voor iedereen die daar zin in had, geweldig die franse achtergrond van haar (deze week heeft ze al 3 cakes gemaakt).
Maandag was het introductie deel I. Dat saaie gedeelte met speeches en informatie die je al drie keer hebt gehoord. Achja, we kregen ten minste gratis eten(mmm brownies) en een maori preformance (met haka en al). Godzijdank had Arun mij op voorhand gewaarschuwd dat de jongen die vorig jaar in de lach schoot een kopstoot kreeg van de maori-chef. Geen idee waarom, maar ze klonken wat als de pastoor van Kruibeke als hij een solo inzet. Ook heel erg vreemd hoe die notabelen van de unief zo respectvol staan te kijken naar zingende mannen in rokjes. Ze hebben nog geen 200 jaar nodig gehad om de oorspronkelijke cultuur van dit land te herleiden tot een soort van toeristische curiositeit. Ik meen dat ik in de blik van de vice-rector ergens schaamte bespeurde voor wat zijn voorouders uitgestoken hadden.
Stel u voor dat de chinezen belgie koloniseren en dat alles wat er van onze cultuur overbleef een paar professionals waren die op officiële chinese feestjes een nummer van Clouseau te berde brachten in traditionele klederdracht...
Maandagavond was het bbq in de flats. Natuurlijk was ik deelnemer tijdens het fluffy bunnies spel waarbij je zoveel mogelijk stukken worst van op den bbq in uw mond moest proppen en 'fluffy bunnies' moest zeggen (klonk als iets dat ik al eens gedaan had). Helaas moest ik afhaken toen er lepels mayonaise enzo bij kwamen kijken. Het spreekt voor zich dat er een Amerikaan won.
Ze kunnen hier absoluut niet bbq-en. Maar echt totaal niet.
Dinsdag gratis Zumba-les voor de inwoners van de flats. Ik was in de val gelokt en heb zo twee uur staan kijken op een lichtelijk verwijfde jongeman die hitsige dancemoves produceerde alsof zijn leven er vanaf hing. Gelukkig kon ik de achterste rij delen met even talentvolle dansers als mijzelf: twee Duitsers wiens naam ik vergeten ben (laat ons zeggen Hanzs und Rüdolf) en Jen (da's ne kiwi). Na ongeveer 5minuten waren we al onze eigen danspasjes aan het uitvinden en het eindigde met een onwaarschijnlijk heftige versie van de macarena. We waren de publiekslieveling, dat spreekt voor zich.
Later die dag deelgenomen aan 2 verschillende kwissen (vreemd woord). De ene van de internationale studenten waarbij we 3e werden (Amerikanen weten echt van niks). Van deze kwis heb onthouden dat niet alle saus die wit is en ze hier op frietachtige dingen doen mayonaise is. Ze doen daar hier zure room op ook. Dat was meteen het dieptepunt van de dag wat het gratis eten betrof.
Tweede kwis van de flats was een enormous fail (er zaten nog meer Amerikanen in ons team).
Het hoeft geen uitleg dat elk van deze avonden afgesloten werd met feestjes in sommige flats.
Woensdag was het een beetje minder gezellig. Terwijl iedereen van de flats naar het strand ging, zaten wij in de eerste dag van onze vier verplichte dagen 'inleiding tot de common law'. Het kwam er dus op neer om de basiselementen van het NZeelandse rechtssysteem te leren. 3dagen van 9 tot 16u terwijl overal feestjes bezig waren. Dat was dus zo zuur als die zure room die ze op frieten durven smijten.
Niet zoveel nieuws, behalve de eigenaaardigheden die mij opvielen. Proffen worden hier bij voornamen aangesproken en antwoorden worden gewoon geroepen. Het is volledig sociaal aanvaard uw schoenen uit te doen in de les. Iedereen komt gewoon binnen en buiten gelopen enzovoorts. Aangenaam.
Wat het verschil in het systeem betreft (ik zal het bij twee zinnetjes houden): alles is hier veel minder abstract en academisch. Het hele systeem draait op een soort buikgevoel van rechtvaardigheid.
Het is dan ook heel erg interessant om dit systeem te vergelijken met het onze, maar dat zal ik u besparen.
Lessen volgen zonder dat daar werk bij komt kijken is een absurd idee hier. Vandaar dat ik al essays mag beginnen schrijven voor dit soort onnozele inleidende vakken. De werklast ligt hier duidelijk een beetje hoger.
Natuurlijk bestond mijn dag niet alleen uit lesvolgen. Vrijdag was het clubnight ergens in het centrum. In het begin was het zo saai dat we een uur scrabble hebben gespeeld (dat is ni gemakkelijk in een andere taal trouwens). Het werd wel aangenamer naarmate het later werd en uiteindelijk eindigde de avond nog whisky drinkend en kijkend naar the life of brian bij de geburen.
Zaterdag werd er chinees nieuwjaar gevierd in Auckland. Een fantastische gelegenheid om voor het eerst in mijn leven chinese hotdogs te eten. Ze waren best lekker voor hond te zijn. Het was chinees, dus het moet wel echte hond geweest zijn. Ook nog geleerd om met stokjes te eten van een chinese medestudent uit de flats. Weer heel de avond aan de pooltafel gehangen.
Zondag eetfeestje. Meest hilarische tafereel van de dag was toen Claire vertelde dat ze in de Lord of the rings had meegespeeld (als ork enzo) en een Amerikaans meisje begon te flippen. Ze was daar erg van onder de indruk (ze had namelijk kartonnen versies van aragorn, ze had elfs geleerd enzovoorts)
Maandag was eerste lesdag, dinsdag de tweede (dat is vandaag). Het blijkt niet evident te zijn een les te volgen over onderwerpen waar je de terminologie niet van kent en waar jij de enige bent die de taal niet spreekt. Het wordt nog pittig.
Morgen (of binnen een aantal dagen) ben ik er weer, met meer weer.
Toedels honzies
De quiz met de flats. onder andere chloë, daphina, glenn, eddy en danny (das mn flatmate, het is die reus vanachter)
BBQ maandagavond. Vanvoor ziet ge Hasjme, waarmee ik gisteren een matchke basketbal gespeeld heb :-P
Dit ben ik zowaar zelf tijdens de introductielessen. Maffe soort van interactief lesgeven waarbij werkelijk ballonhonden werden gefabriceerd
De fluffy bunnies wedstrijd
Het is alweer eventjes geleden sinds mijn laatste blogbericht en vanaf nu zal het allicht wat langer duren eer er een nieuw verschijnt. Eenvoudige reden is natuurlijk dat mijn leven vanaf nu grotendeels bestaat uit naar de les gaan en werken voor de unief. Niet zo interessant denk ik dan, tenzij je wat te weten wilt komen over huwelijksvermogensrecht, kolonialisme of roerende goederen ofzo.
Als je een passie hebt voor één van deze onderwerpen mag je mij altijd mailen.
Het vorige verhaal eindigde in het vliegtuig.
Ondertussen ben ik uit het vliegtuig geraakt. God zij dank, want het was feestjesweek in Auckland vorige week.
Orientation week. Zo noemen ze dat hier.
Nieuwe studenten worden rondgeleid op de campus en achtervolgd door feestjes, gratis eten en goodie bags.
Een groot deel van mijn feestjes werd echter gedwarsboomd door verplichte inleiding in het Nieuw Zeelands rechtssysteem. Olé!
Dat kon natuurlijk niet verhinderen dat de nummer 14 flats omgetoverd werden tot een goor slagveld vol lege bierfleskes, ontluikende alcoholverslaafden, brullende amerikanen (ze voelen zich al thuis) en meer van dat moois.
Het zou asociaal geweest zijn om één van die avonden voor 4u in mijn bed te belanden en het was niet de moment om asociaal te zijn.
Zondag had Amber pannenkoeken gemaakt voor iedereen die daar zin in had, geweldig die franse achtergrond van haar (deze week heeft ze al 3 cakes gemaakt).
Maandag was het introductie deel I. Dat saaie gedeelte met speeches en informatie die je al drie keer hebt gehoord. Achja, we kregen ten minste gratis eten(mmm brownies) en een maori preformance (met haka en al). Godzijdank had Arun mij op voorhand gewaarschuwd dat de jongen die vorig jaar in de lach schoot een kopstoot kreeg van de maori-chef. Geen idee waarom, maar ze klonken wat als de pastoor van Kruibeke als hij een solo inzet. Ook heel erg vreemd hoe die notabelen van de unief zo respectvol staan te kijken naar zingende mannen in rokjes. Ze hebben nog geen 200 jaar nodig gehad om de oorspronkelijke cultuur van dit land te herleiden tot een soort van toeristische curiositeit. Ik meen dat ik in de blik van de vice-rector ergens schaamte bespeurde voor wat zijn voorouders uitgestoken hadden.
Stel u voor dat de chinezen belgie koloniseren en dat alles wat er van onze cultuur overbleef een paar professionals waren die op officiële chinese feestjes een nummer van Clouseau te berde brachten in traditionele klederdracht...
Maandagavond was het bbq in de flats. Natuurlijk was ik deelnemer tijdens het fluffy bunnies spel waarbij je zoveel mogelijk stukken worst van op den bbq in uw mond moest proppen en 'fluffy bunnies' moest zeggen (klonk als iets dat ik al eens gedaan had). Helaas moest ik afhaken toen er lepels mayonaise enzo bij kwamen kijken. Het spreekt voor zich dat er een Amerikaan won.
Ze kunnen hier absoluut niet bbq-en. Maar echt totaal niet.
Dinsdag gratis Zumba-les voor de inwoners van de flats. Ik was in de val gelokt en heb zo twee uur staan kijken op een lichtelijk verwijfde jongeman die hitsige dancemoves produceerde alsof zijn leven er vanaf hing. Gelukkig kon ik de achterste rij delen met even talentvolle dansers als mijzelf: twee Duitsers wiens naam ik vergeten ben (laat ons zeggen Hanzs und Rüdolf) en Jen (da's ne kiwi). Na ongeveer 5minuten waren we al onze eigen danspasjes aan het uitvinden en het eindigde met een onwaarschijnlijk heftige versie van de macarena. We waren de publiekslieveling, dat spreekt voor zich.
Later die dag deelgenomen aan 2 verschillende kwissen (vreemd woord). De ene van de internationale studenten waarbij we 3e werden (Amerikanen weten echt van niks). Van deze kwis heb onthouden dat niet alle saus die wit is en ze hier op frietachtige dingen doen mayonaise is. Ze doen daar hier zure room op ook. Dat was meteen het dieptepunt van de dag wat het gratis eten betrof.
Tweede kwis van de flats was een enormous fail (er zaten nog meer Amerikanen in ons team).
Het hoeft geen uitleg dat elk van deze avonden afgesloten werd met feestjes in sommige flats.
Woensdag was het een beetje minder gezellig. Terwijl iedereen van de flats naar het strand ging, zaten wij in de eerste dag van onze vier verplichte dagen 'inleiding tot de common law'. Het kwam er dus op neer om de basiselementen van het NZeelandse rechtssysteem te leren. 3dagen van 9 tot 16u terwijl overal feestjes bezig waren. Dat was dus zo zuur als die zure room die ze op frieten durven smijten.
Niet zoveel nieuws, behalve de eigenaaardigheden die mij opvielen. Proffen worden hier bij voornamen aangesproken en antwoorden worden gewoon geroepen. Het is volledig sociaal aanvaard uw schoenen uit te doen in de les. Iedereen komt gewoon binnen en buiten gelopen enzovoorts. Aangenaam.
Wat het verschil in het systeem betreft (ik zal het bij twee zinnetjes houden): alles is hier veel minder abstract en academisch. Het hele systeem draait op een soort buikgevoel van rechtvaardigheid.
Het is dan ook heel erg interessant om dit systeem te vergelijken met het onze, maar dat zal ik u besparen.
Lessen volgen zonder dat daar werk bij komt kijken is een absurd idee hier. Vandaar dat ik al essays mag beginnen schrijven voor dit soort onnozele inleidende vakken. De werklast ligt hier duidelijk een beetje hoger.
Natuurlijk bestond mijn dag niet alleen uit lesvolgen. Vrijdag was het clubnight ergens in het centrum. In het begin was het zo saai dat we een uur scrabble hebben gespeeld (dat is ni gemakkelijk in een andere taal trouwens). Het werd wel aangenamer naarmate het later werd en uiteindelijk eindigde de avond nog whisky drinkend en kijkend naar the life of brian bij de geburen.
Zaterdag werd er chinees nieuwjaar gevierd in Auckland. Een fantastische gelegenheid om voor het eerst in mijn leven chinese hotdogs te eten. Ze waren best lekker voor hond te zijn. Het was chinees, dus het moet wel echte hond geweest zijn. Ook nog geleerd om met stokjes te eten van een chinese medestudent uit de flats. Weer heel de avond aan de pooltafel gehangen.
Zondag eetfeestje. Meest hilarische tafereel van de dag was toen Claire vertelde dat ze in de Lord of the rings had meegespeeld (als ork enzo) en een Amerikaans meisje begon te flippen. Ze was daar erg van onder de indruk (ze had namelijk kartonnen versies van aragorn, ze had elfs geleerd enzovoorts)
Maandag was eerste lesdag, dinsdag de tweede (dat is vandaag). Het blijkt niet evident te zijn een les te volgen over onderwerpen waar je de terminologie niet van kent en waar jij de enige bent die de taal niet spreekt. Het wordt nog pittig.
Morgen (of binnen een aantal dagen) ben ik er weer, met meer weer.
Toedels honzies
De quiz met de flats. onder andere chloë, daphina, glenn, eddy en danny (das mn flatmate, het is die reus vanachter)
BBQ maandagavond. Vanvoor ziet ge Hasjme, waarmee ik gisteren een matchke basketbal gespeeld heb :-P
Dit ben ik zowaar zelf tijdens de introductielessen. Maffe soort van interactief lesgeven waarbij werkelijk ballonhonden werden gefabriceerd
De fluffy bunnies wedstrijd
Abonneren op:
Posts (Atom)