Chaos.

Kia Ora beste kabouters!


Inderdaad, deze keer wordt u verwelkomd in maori. Dat hebben we dan ook weer gehad.
Ondertussen weten jullie natuurlijk al dat dat maori-gedoe nu ook weer niet zo overdreven aanwezig is in het alledaagse straatbeeld. Het beperkt zich tot souvenirs en straatnamen en in mijn blog tot de verwelkoming.


Het is ondertussen weeral een week geleden ofzo dat ge nog een teken van leven hebt ontvangen en het ziet ernaar uit dat het de komende weken ook zoiets zal zijn.

Was me dat weer even een week!
Ik denk dat het woord 'overdreven' is.
Zoals altijd weer 7 dagen vol spanning en avontuur!

We zullen even kort door het verleden surfen, zodat we verder kunnen met de toekomst.

Een weekend geleden zou ik met 20 Nr14-bewoners naar de Coromandel gaan. Mensen met een kanjer van een geheugen zullen waarschijnlijk direct zeggen 'aja dat is waar al die walvissen aangespoeld zijn'. Mijn buurman Matt kwam echter vrijdagochtend af met het idee om ook mee te gaan. Er was nog één plaats over in de auto en helaas, na een schrijnend verlies bij blad-steen-schaar kon ik thuisblijven. Niet dat ik dat erg vond, want ik had een onwaarschijnlijke stapel dingen te doen.

Zaterdag om de contrabas geweest die ik gehuurd heb. Op de busrit terug werd ik aangesproken door de buschauffeur. Hij bleek basgitaar te spelen en geboren te zijn in het noorden van Frankrijk. Een gezellig babbeltje volgde waardoor hij mijn halte voorbijreed en ik een kwartier langer met dat ding op mijn rug door central auckland kon hossen. Dat ging zoals overal ter wereld gepaard met 'wow, you play a big guitar'-opmerkingen.

De rest van mijn zaterdag werd gevuld met een feestje dat duurde tot het bijna weer licht was.
Elke dag neem ik mijzelf voor om eens op tijd in mijn bed te kruipen, maar dat is gewoon onmogelijk.
Zo ben ik tijdens het schrijven van dit blogbericht net een uur tegengehouden om in onze woonkamer een match volleybal te spelen met een strandbal en een bezem als net.
Iets plannen is hier niet te doen. Alleen al de trap oplopen naar de vierde verdieping duurt een uur omdat er in elke flat tussen de eerste en de 22ste (de mijne) wel iemand zit die iets te vertellen heeft of die eten en of drank te delen heeft.
Er heerst hier een soort van spontane impulsiviteit waar ik perfect in pas.
Zelfs als ik eindelijk achter mijn bureau ben geraakt wordt er op mijn deur geklopt om een curry te komen proeven, playstation te komen spelen, mee te gaan naar een quiz, een band te gaan zien, mee te gaan naar een meeting van het één of ander, films te kijken, mee te komen basketten enzovoorts. Het stopt gewoon niet.

Zaterdagnacht was het dan ook niet echt heel verwonderlijk dat er een zetel uit een willekeurige flat op het balkon belandde en dat we er om 4u 's ochtends nog in zaten.

Zondag werd het nog een avontuur toen ik met assistentie van Ellen (de zweedse rechtenstudente) verse frieten heb gemaakt. Het is hier dan de gewoonte dat er plots zeven man in uw flat uw eten zit op te schoeffelen. De arme kinderen waren verbaasd dat er aardappelen gebruikt werden, dat die niet gekookt werden en niet in de oven belandden.

De week was snel voorbij met veel verplichte lectuur en geen avond waar ik om 11u in mijn bed kon geraken.

Het is nu weer vrijdagavond en na de feestelijkheden van gisteren (begonnen in de irish pub en geeindigd in één van de alternatievere clubs van Auckland waar een dubstepfeestje aan de gang was) heb ik besloten om vroeg onder de wol te kruipen.
Morgen vertrek ik naar de Kaimai Ranges (regenwoud) voor een tweedaagse wandeltocht met 5 man van de tramping club.

Dinsdag ga ik bungy jumpen, ik kijk er al naar uit!


toedels honnies!