Hoe gaat alles aan het westelijke front?
Er waait nieuws in mijn richting dat het daar een rommeltje is.
Nog geen drie maanden weg en het is al om zeep. Ik hoop voor jullie dat vulkanen stoppen met uitbarsten en België nog bestaat als ik terugkom, anders zou ik wel eens slecht gezind kunnen worden...
Hier kabbelt alles rustig verder. Het was terug een beetje op gang komen deze week.
Toch een aantal kleinigheden die het vermelden waard zijn...
Ik kan u officieel meedelen dat ik hele dagen engels spreek zonder daar nog effectief bij stil te staan. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de taal een open boek is voor mij. Vaak gaat het er nogal beschrijvend aan toe en wordt er wat naast elkaar gepraat, maar in het algemeen is er dus vooruitgang. Nog een aantal weken en ik zal waarschijnlijk plannen beginnen maken mijn frans uit de vergeetput te halen en wat op te kallefateren. Vooruit is de weg, niet waar?
Een andere spannende gebeurtenis deze week was de komst van de tweede Belg in Nieuw Zeeland. Jawel, er zit er nog eentje. Deze is bevriend met een aantal kerels uit de flats hier en kwam zo op een rustige dinsdagavond mijn kamer binnen gelopen. Het vreemdste was dat ik in al die tijd geen vlaams meer gesproken had (behalve dan tegen mijn pc). Nooit gedacht dat het vreemd zou zijn mijzelf mijn moedertaal te horen spreken. Ik wissel hier nu wel elke dag wat nederlands met de dames uit Nederland, maar dat is nu toch niet echt hetzelfde. Goed, van een kort gesprekje op dinsdag kwam een concertbezoek op woensdag.
Een klassiek concert. De manier om de Nieuw-zeelandse beau monde van dichterbij te bestuderen. En ja, ze zien er overal hetzelfde uit. Zo angstaanjagend gelijkend op de Belgische variant dat ik elke keer verschoot dat ze kiwi-engels spraken en geen frans. Wat ik verder onthouden heb van het concert is dat ik ergens tijdens de tweede beweging van één of ander celloconcert naar het toilet moest, dat ze frisko's verkochten tijdens de pauze (met frisko-etende beau monde tot gevolg) en dat het best wel goed was.
Daarna zijn we nog een Duvel gaan drinken in het belgian beer cafe. Haha, denkt u nu, de Pieter met nen Duvel. En toch was het zo! Meer nog het was zelfs best te drinken. Er werd ondertussen nog wat gekletst over BHV, muziek en redenen om niet langer dan 2 jaar in Nieuw Zeeland rond te hangen.
Daar had ik nu eens nood aan. Nu kan ik weer gezwind verder voor de volgende 3 maanden.
Tot daar mijn avontuur met een Belg.
Aan de unief ging alles vlotjes deze week: hier en daar een interessante les, een achtermiddag in de bib en een koffie die ik niet alleen drink om mijzelf wakker te houden, maar ook omdat ik een fan ben van de Portugese die achter de toog staat en altijd stil maar vriendelijk lacht.
Het was mij onlangs opgevallen dat ik eigenlijk nog niet zoveel van Auckland gezien had, dus ben ik met een geniaal idee afgekomen: ik ga daar verandering in brengen.
En jawel, zaterdagochtend was ik al vertrokken op een queeste door de suburbs van 't stad. Mijn verwachtingen van dat soort toestanden hier zijn in het algemeen al laag: ze houden hier gebouwen zo lelijk mogelijk om de natuur nóg indrukwekkender te maken.
Maar zonnig als Mallorca in augustus wordt zelfs Auckland soms bijna mooi. In het park waren overal rugbywedstrijden bezig en langs alle kanten werd ik geflankeerd door dertigers die zaterdagochtend slaafs hun rondjes lopen om de spekrolletjes te laten verdwijnen. Een grammetje bruine is van tegenwoordig aanvaardbaarder dan een grammetje vet, nietwaar?
Plots botste ik zelfs op een zaterdagse farmers market. Ik had bijna zelfs een brood gekocht dat leek op het brood dat ze verkopen op mijn moederschip aan de aandere kant van de bol, maar toen bleek dat het meer kostte dan een go-pass rit naar de ardennen ben ik maar teleurgesteld afgedropen. In een land dat zijn hele cultuur kopieert, is een woord als 'authenticiteit' nooit goedkoop.
De wijk waarin ik daarna terechtkwam stond in mijn gids beschreven als 'gezellig' en hoewel een belgische auteur eerder 'niet ondraaglijk lelijk' zou gebruiken, viel het naar NZ standaarden best mee. Ook hier hetzelfde fenomeen natuurlijk. De oudjes die ik een aantal dagen daarvoor nog in het concertgebouw frisko's zag eten, zaten nu op de terasjes hun gouden koffie's te drinken.
Ik kon ze niet echt ongelijk geven: het was er het weer voor.
Daarna nog een korte tour door het shoppingdistrict, wat best wel meeviel en dan weer terug naar huis, want ik had nog wel wa anders te doen.
Die avond was het 'gender-bending party'. De gelukkigen onder u met facebook kunnen foto's bewonderen van mij verkleed als een vrouwmens. Het was efkes grappig, maar de nagellak eraf krijgen deze morgen was eerder onaangenaam.
Ok, ik ga afsluiten met een aantal prentjes van het deel van mijn reis in de paasvakantie waar ik nog niks over gezegd heb. Dat was dus meer wandelen. Eerst nog met gezelschap, daarna alleen met mijzelf. Er is het laatste stukje Routeburn en dan de weg naar Greenstone (lotr-kenners herkennen hier Isengard) en dan Greenstone track. De spannende avonturen die ik daar beleefde zal ik live vertellen als ik terug ben.
Tot de volgende en bedankt om een stukje van uw tijd aan mijn blog te besteden!
om chronologisch te volgen, moet ge trouwens weer bij de laatste foto beginnen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten