een teken van leven (I)

Lezers!

De storm is gaan liggen.
Na weken van totale chaos begin ik wat vat te krijgen op het hele circus hier.
Het hele carpe diem-gedoe klinkt wel sappig, zeker als je in een land leeft als dit, maar uiteindelijk moet je de boel wel eens onder controle krijgen, anders zou het wel eens onaangenaam kunnen worden. We hebben het hier dan niet over een steentje in je schoen-onaangenaam, maar eerder over een 3e graads brandwonde in je gezicht-onaangenaam.

Het was een heel gedoe om wat van die chaos af te geraken. Een beetje zoals die scenes in western films waar de 'goeie' de gestolen postkoets vol schurken probeert te overmeesteren terwijl die door de prairie scheurt. In mijn geval lijkt de postkoets tegen mach3 te gaan en zitten er ongeveer 70 vijandige ninja's op, maar dat houdt iemand als mij natuurlijk niet tegen.
Voor de paasvakantie hier begon, had ik een aantal weken achter de rug die volgepropt waren met 'assignments'. Voor het eerst in mijn universitaire carriere wordt mij hier gevraagd om werkelijk commentaren te schrijven op teksten. Wie had dat gedacht? Half denkend in het klungelig engels, half in het zwak vertaald nederlands, is schrijven op academisch niveau een zware opgave.
Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik vier dagen na elkaar niet uit mijn flat ben geweest. Dat was dus het moment waarop ik op de postkoets sprong en er dertig ninja's mijn kop van mijn lijf probeerden te schroeven.

Aangezien mijn dagen gevuld waren met werken, hebben jullie dus ook niet zoveel spannends gemist. Het enige is het verslag van de Bungy en de tocht in de Kaimai ranges.
Een paar woordjes daarover dus.

* Bungyjumpen

Het idee was dat ik van die brug zou springen om dan te ondervinden dat vallen van iets hoog best gezellig is. De bedoeling was dan dat ik mijn hoogtevrees volledig zou kwijtspelen aangezien het duidelijk zou worden dat van een berg vallen een kick zou geven en totaal niet pijnlijk zou zijn.
Jaja, er zat een filosofie achter. Het was een soort van wetenschappelijk onderzoek.
Helaas, ik ben mijn hoogtevrees niet kwijt. Meer nog, bungyjumpen heeft niks met hoogtevrees te maken. Je zet gewoon je brein af voor een second en een moment later hang je 40 meter lager ondersteboven wat rond te zwabberen.
Toch is het nogal onnatuurlijk. Ik was van plan om als een volleerde superman te springen, maar dat was duidelijk wat teveel van het goede: op het laatste nippertje bleek mijn lichaam toch niet zo blij met het idee gewoon van iets af te vallen met een povere superman-imitatie als gevolg.
Terug boven gekomen sprak ik de historische woorden: "da doe ik nooit meer van mijn leven".
Het gaf geen echte kick om te vallen, het was gewoon ronduit griezelig.
In ieder geval zeker zijn geld waard, ik kan het iedereen aanraden. Ondertussen zou ik het zo nog ies doen (hoewel mijn omgeving mij liever wil zien skydiven).

*kaimai ranges

Als lid van de tramping club doet een mens al eens zotjes. In dit geval een tramp in het regenwoud in het gezelschap van een texaan, een east-coaster, een duitse wiskunde student (inclusief sociale ramp) en een nieuw zeelandse macho.

De tocht zelf was prachtig. Twee dagen fantastisch weer. Bossen zoals wij ze niet gewoon zijn. Verborgen watervalletjes, varenpalmen, klimplanten en wortels van bomen die als inktvissen over de grond groeien. Heel vreemd als je je hele leven in de Ardennen hebt gezeten. Verdorie nu heb ik goesting om naar de Ardennen te gaan.

De sociale omgeving was ronduit grappig. De macho ging van 'ik kan er niet tegen als mensen mij voorbijsteken als ik wandel, ik moet altijd de snelste zijn', terwijl de duitser in zijn dagelijks schoeisel de bossen trotseerde en absoluut geen modder aan zijn schoenen wou. Een blazende en puffende macho tot gevolg.
de texaan was er één van de zuiverste soort. hij had eten bij voor 10dagen ('I'm from the western world man, i'm not made to be hungry').
Allemaal heel erg gezellig.



Als je al de foto's wil zien:
http://www.facebook.com/album.php?aid=2055725&id=1142554105&l=52fd90a36e

Om het niet te lang te maken, eindig ik hier deel I.