Het Zuiden II

Alowa beste lezer(s)!

De vorige was lang, daarom maak ik deze korter.

We waren bij de Aussies gebleven als ik mij niet vergis.
Diezelfde avond verbleven in een suburb van Christchurch aan het zeetje. Het klein hoopje huizen had de naam new Brighton, maar dat was wat overdreven naar mijn mening. Er viel daar niks te beleven, alleen veel zee. Heel erg veel zee. Dat brengt in NZ natuurlijk surfers mee (jaja, dat rijmt!).
De dames in mijn gezelschap vonden dat natuurlijk 'leuk', zo van die gebronzeerde, gespierde, blonde venten op stukken kunststof in de zee. De venten vonden het leuk dat de dames het leuk vonden. Ik ben erin geslaagd geen cynische opmerking te geven.

Voor mij was het genoeg gelummel geweest, dus ben ik de volgende twee dagen nog gaan trampen op een vulkanisch schiereiland in de geburen (de girlies gingen fietsen). De wandeltocht werd mij persoonlijk aangeraden als een aangename, eenvoudige tocht door de man van het visitor's center, wat hem later die dag een vervloeking zou opleveren. Het zag eruit zoals ik het al gewoon ben van NZ: veel grassige heuvels, veel vogeltjes, hier en daar regenwoud, maar vooral mooi natuurlijk.

Mijn tweedaagse zou mij naar de top van de hoogste berg moeten brengen, welke de naam Mt Herbert droeg (vermoedelijk naar Herbert Flack - het was immers een kale berg met veel gras op), waarna ik over een 'rustig pad' naar een andere top zou wandelen waar een hut zou staan.

Leugens natuurlijk.

Tot op die berg, ok. Schitterende uitzichten over de vlakte van Canterbury tot aan de Alpen en over het hele eiland en de zee enz. Dat stuk daarna naar die hut was efkes een misrekening.

Het bleek een padje te zijn van amper een voet breed, dat bestond uit modder, gladde stenen, loshangende grashompen, gewoon stukken waar het pad weggeschoven was, hoogteverschillen tot op heup-hoogte en meer van dat moois. Aan mijn linkerzijde een afgrond van 400m diep en aan mijn rechterkant alleen doornstruiken.

De held van dienst met een trekkersrugzak van 15kg op zijn rug en hoogtevrees.

Ik ga u de details besparen van het wegschuiven en rechttrekken aan de doornstruiken.
Eerlijk gezegd was ik onder de indruk van wat een lichaam fysiek aankan op zo'n moment. Stoten uitgehaald waarvan ik niet gedacht had ze in mij te hebben.

Achteraf een uur nodig gehad om te bekomen. De hut was echter een mooie beloning.
Na een poging om de vuiligheid uit mijn opengeschaarde armen en benen te krijgen was het tijd voor vuil kampeereten (chicken and mushroom pasta - ongelofelijk vuil). De dag werd afgesloten met het plakken van een sticker van de gemeente Beveren (gevonden in de rugzak) op de buitenkant van de hut.
De eerste kolonie is een feit.

De volgende ochtend werd ik wakker toen er een vreemd wezen voorbij de hut kwam gelopen.
Zit een mens eens op zijn gemak alleen in de wildernis...
Ik lag natuurlijk murg met ontblootte bast in mijn slaapzak, wat de het wezen even van zijn melk bracht.
Na een korte conversatie, geloof het of niet, blijkt dat toch wel nen Belg te zijn zeker!
Ik kom gewoon in een verlaten berghut de eerste belg tegen die ik tot nu toe gezien heb in NZ.
Het was er eentje van het vrouwelijke geslacht. Een jaar aan het rondtrekken, zoals quasi elke reiziger hier. Ik was vrij goed gezind en heb haar dan ook, ongeacht het feit dat ze limburgse was, een pancake opgedrongen als ontbijt. Het arm schaap had al twee dagen geen eten meer gehad.
Even misterieus als ze mijn leven binnenstapte, stapte ze het weer buiten en zat ik weer alleen in de hut. De rest van de dag werd gevuld door een afdaling door de vallei, een lift met een over wereldpolitiek pratende neo-hippie en een busrit met een chinese tweedehandsbus die stopte bij de kaasboer (zie vorig bericht).

Volgende dag weer naar huis met het luchtschip. Er zat rechts van mij een man die een speciaal verlengstuk nodig had om zijn gordel dicht te krijgen. Het werd dan ook nog erg tragikomisch toen hij chips probeerde te eten maar hij zijn hand niet in het pakje kreeg. Het moment waarop bij het landen rondgegaan werd met snoepjes en hij er in plaats van ééntje (zoals iedereen) een hand vol nam, was op zijn minst opmerkelijk.


Een van de komende dagen krijgen jullie nog te horen wat voor een zotte dingen er deze week allemaal al gebeurd zijn,...


Toedels honnies.

Ik heb trouwens geprobeerd om foto's van de reis op facebook te zetten, want foto's op den blog zetten duurt echt efkes. Het zal er nog wel van komen hoor...

oh, mss werkt het met deze link: http://www.facebook.com/album.php?aid=2053832&id=1142554105&l=a5a90369b3